Ustaša

 

MESIĆ SMANJIO KAZNU UBICI SRPSKIH CIVILA

Hrvatski predsednik Stjepan Mesić smanjio je za godinu dana kaznu Siniši Rimcu, jednom od ubica 12-godišnje Aleksandre Zec i njene porodice krajem 1991. godine u Zagrebu.

 Rimac je bio osuđen na osam godina zatvora za ubistva u Pakračkoj poljani u zapadnoj Slavoniji jer je vrhovni sud ustanovio da je lično učestvovao u likvidacijama srpskih civila krajem 1991. Rimac nije osuđen za ubistvo Aleksandre Zec u decembru 1991, koju su kao i njene roditelje, imućne Srbe iz Zagreba, pobili on i njegovi saborci koji su bili pod komandom Tomislava Merčepa, tada savetnikom ministra unutrašnjih poslova. Iako im se sudilo za to ubistvo, njihovi iskazi u kome su priznali zločin nisu korišćeni zbog proceduralne greške, za šta su javnost i mediji optuživali Vladimira Šeksa kao tadašnjeg tužioca. Podsetimo da je Mesić za dve godine smanjio kaznu Stjepanu Grandiću, koji je kao pripadnik „gospićke grupe“ osuđen na deset godina zatvora zbog organizovanja ubistva 23 srpska civila iz Perušića, kod Gospića, u jesen 1991. Samom Merčepu, koji se dovodi u vezu sa zločinima nad Srbima u Zagrebu, Vukovaru, Pakračkoj Poljani i Gospiću, do sada nije suđeno.

Blic, 08.01.2010.

9 Responses to Ustaša

  1. Varagić Nikola каже:

    Tadić:

    Skupština da usvoji rezoluciju o Srebrenici

    Srbija je, nažalost, morala da uputi odgovor na tužbu Hrvatske i protiv nje podnese kontratužbu Međunarodnom sudu pravde u Hagu, izjavio je Boris Tadić, predsednik Srbije na Ambasadorskoj konferenciji u Palati Srbija.

    Predsednik je rekao da će prioriteti spoljne politike u 2010. biti približavanje EU, očuvanje suvereniteta i teritorijalnog integriteta zemlje, jačanje regionalne saradnje i dobrosusedskih odnosa i jačanje ekonomske diplomatije.

    Govoreći o kontratužbi protiv Hrvatske predsednik Tadić je poručio da postoji politički i pravni prostor da se odustane od procesa pred Međunarodnim sudom pravde i da se sve vrati pred redovne sudove.
    – Kažem – nažalost, jer je bilo bolje da se ovi procesi vode pred redovnim sudovima u kojima se štite žrtve i njihove porodice, a ne konfrontiraju države i čitavi narodi – naglasio je Tadić i ocenio da je duboko ubeđen da postoji politički i pravni prostor da se odustane i od tužbe i od kontratužbe kako bi se izbegla konfrontacija država, jer to „nikome nije u interesu“.

    Kada je reč o BiH, Tadić kaže da srpski parlament treba da u budućnosti usvoji rezoluciju o Srebrenici, kao i drugim zločinima.

    Tadić je istakao da se pri tome ne zanemaruje, nego naglašava i obaveza Srbije da usvoji i rezoluciju o svim ostalim zločinima koji su se desili tokom ratova 90-ih godina, navodeći da je to pretpostavka pomirenja u regionu.

    Tadić je ocenio da je uspeh spoljne politike Srbije artikulacija odnosa sa najvećim svetskim silama: Rusijom, SAD i Kinom.
    – Članstvo u Evropskoj uniji prvi je prioritetni zadatak spoljne politike i Vlade Srbije i uveren sam da je moguće da sve zemlje Zapadnog Balkana 2014. godine postanu članice EU – kazao je Tadić i dodao da očekuje da će tokom španskog predsedavanja EU, odnosno do 1. jula, biti ratifikovan sporazum o stabilizaciji i pridruživanju, kako bi krajem 2010. i početkom 2011. godine Srbija mogla da dobije status kandidata za članstvo.
    Osvrćući se na odnose sa državama starog kontinenta, Tadić je podsetio da je Srbija ostvarila bliske strateške odnose sa Italijom, Francuskom, Španijom, Nemačkom, Švedskom, Grčkom, Slovačkom, Mađarskom…

    Srbija posrednik u sporu Grčka – Makedonija

    Srbija je spremna da posreduje u sporu Grčke i Makedonije oko imena ove bivše jugoslovenske republike, izjavio je predsednik Tadić. On kaže da je Srbija je uvek u prilici da posreduje u rešavanju pitanja koja muče Makedoniju i da je u ponedeljak, u razgovoru sa premijerom Grčke Jorgosom Papandreuom u Beogradu, iskazao spremnost Srbije da posreduje u sporu oko imena.

    http://www.blic.rs/Vesti/Politika/171272/Tadic-Skupstina-da-usvoji-rezoluciju-o-Srebrenici

  2. Varagić Nikola каже:

    „Večernji list“ došao do poverljivih dokumenata

    Osama bin Laden bio u Zagrebu

    Osama bin Laden je 1986. danima boravio u Zagrebu, piše “Večernji list“, pozivajući se na jedan tajni dokument iz bivše Jugoslavije.

    Popis 28 zemalja u kojima su se ugnezdili ogranci Al Kaide, među kojima su Hrvatska i BiH a koji je objavila italijanska Unita, ne iznenađuje ni površne posmatrače, a kamo li stručnjake za terorizam, navodi “Večernji list“.

    O boravku Osame bin Ladena u hrvatskoj prestnoici govori dokument SDPR-a (Savezne direkcije za promet roba) iz 1986. godine do koje je došao list. U njemu se pod oznakama “Vojna tajna!“ i “Strogo poverljivo!“ detaljno opisuje nimalo turistički boravak, tada 29-godišnjeg Osame bin Ladena u bivšoj Jugoslaviji, navodi list.

    http://www.blic.rs/Vesti/Svet/171790/Osama-bin-Laden-bio-u-Zagrebu

  3. Varagić Nikola каже:

    NIN broj 3033

    Intervju sa Dajanom Džonston, piscem i novinarkom iz SAD koja živi u Parizu, povodom knjige “Svet po K.“

    Dajana Džonston objavila je knjigu “Krstaški rat budala: Jugoslavija, NATO i zablude Zapada“ 2002. godine.

    Nekoliko citata iz intervjua:

    “Kušner je bliži humanitarnom imperijalizmu demokrata nego borbi protiv terorizma republikanaca.

    Njegova politika je zapravo produženje kolonijalizma, zato što podrazumeva mešanje u drugim zemljama pod izgovorom humanitarne akcije. Kušner je samo moderna verzija tog kolinijalnog mentaliteta, koji podrazumeva da smo mi jako dobri i da moramo tu dobrotu da nametnemo drugima.

    Kada pokušate da levo orijentisanim Francuzima govorite o američkom imperijalizmu, oni kažu da je Francuska još gora, zbog onoga što je radila u Alžiru. Politički korektni govor na levici je da se bude veoma kritičan prema Francuskoj i to isključuje kritiku SAD. To je vrsta govora koja je omogućila da se na Kušnera gleda kao na levičara, iako su njegovi potezi samo moderna verzija kolonijalnog, imperijalističkog stava. Ali ako ih pokreće zajedno sa SAD, onda to nije Francuska, onda je to ‘slobodan svet.’

    Kušner na Kosovu nije uradio ništa da zaštiti Srbe ili bilo koje druge manjine i nije uradio ništa na pomirenju. Njemu je jedino bilo stalod da odigra ulogu spasioca jadnih Albanaca.

    Za njega je bilo vrlo laskavo da bude tamo, jer su Albanci bili veoma naklonjeni prema onima koji su ih spasavali. Kušner je tako mogao da igra svoj zamišljeni svet spasavanja žrtava od zlih, kao što je to radio u Bosni i na drugim mestima u svetu.

    Kušner je u ratu u Bosni video priliku da se pokaže kao heroj. Evropa je bila mirna, ništa se nije dešavalo i odjednom mu se ukazala prilika da se pretvara da je u tridesetim i četrdesetim godinama, da vlada pretnja od nacista kojoj se on herojski odupire. To, međutim, ne podrazumeva da se bori kao u Španskom građanskom ratu već da ode na televiziju i diže mnogo buke, bez uvida u pozadinu sukoba, u istoriju, koristeći isključivo analogije.

    Kušner je verovatno veoma zadovoljan sobom i veruje da je veliki dobročinitelj čovečanstva, kao što veruje da su SAD veliki dobročinitelj čovečanstva. Mnogi veruju u to, naročito u SAD. Ne verujem da se obučavao za to, ali se poklapa sa antikomunističkom politikom SAD.

    U Evropi se te politika proširila sa Helsinškim sporazumom iz 1975, kada su SAD i saveznici počeli da koriste ljudska prava da bi podrivali komunističke vlade u istočnoj Evropi. Kušner je sve vreme bio u tome, ali ne kao neko ko odlučuje o toj politici, već kao neko ko je reklamira.“

  4. Varagić Nikola каже:

    U HRVATSKOJ FALI MILION I PO SRBA

    Ugledni srpski intelektualac i naučnik iz Hrvatske Svetozar Livada rekao je da bi u Hrvatskoj danas živjelo milion i po Srba, a ne samo 200.000, da nije bilo stradanja srpskog korpusa 1941. i 1991. godine.

    Govoreći o razmjerama zločina, Livada je iznio dio svojih demografskih istraživanja, prema kojima je zločin u Hrvatskoj odnio više od 1.500.000 Srba, upoređujući ga sa pogromom Jermena u Turskoj.

    „Zločin je takvih razmjera da je rasut svuda po šipražju i ševarju oko naših njiva“, rekao je Livada novinarima u Banjoj Luci.

    Ugledni istoričari, naučnici, predstavnici Pravoslavne crkve, javni radnici, bivši logoraši i potomci žrtava ustaškog zločina konstatovali su danas u Banjaluci da su ostale neutvrđene stvarne razmjere zločina nad srpskim narodom u tzv. Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, ali i u Hrvatskoj 90-tih godina.

    Livada je na promociji novoosnovanog Udruženja potomaka i poštovalaca žrtava kompleksa ustaških logora Jadovno 1941. godine i prezentaciji dvotomnog izdanja knjige o Jadovnu, autora Đure Zatezala, pojasnio da su kraške jame poput Jadovna u Lici bile samo jedan oblik odabranih lokacija za masovne likvidacije, te da je samo oko deset odsto njih do danas djelomično istraženo i evidentirano.

    On je opomenuo da negacija žrtve predstavlja negaciju čovjeka, te naglasio da život nije samo pojava dok traje, nego obilazak dostojno uređenih i obilježenih grobalja sa imenima i prezimenima onih koji tu počivaju, što srpske žrtve nemaju već decenijama jer su i njihova masovna stratišta uništena u Hrvatskoj.

    Livada i ostali učesnici promocije upozorili su na ogroman broj i dalje nepoznatih, sakrivenih i devastiranih lokacija masovnih stratište iz Drugog svjetskog rata, ali i iz 90-tih godina u Hrvatskoj, te pozvali potomke, rodbinu, priajtelje i znance svih žrtava zločina da pošalju podatke i predoče svoja saznanja o pobijenim precima i drugima kako bi se upotpunili popisi žrtava i nastavio rad na daljim istraživanjima.

    „Zato zaklinjem sve one koji nešto znaju, koji mogu da pišu, govore – da svjedoče o onome što znaju, da osvježe naše pamćenje na žrtve. Ponavljam, žrtva je onaj jadnik koji ne mogaše ni goli život da spasi i odbrani, a mi smo dužni da mu dovijeka branimo dostojanstvo time što ga pominjemo i odajemo mu počast“ – poručio je Livada.

    U Banjoj Luci je osnovano Udruženje potomaka i poštovalaca žrtava kompleksa ustaških logora Jadovno 1941. godine, sa ciljem da ne budu zaboravljeni besprimjereni zločini u ovom logoru u NDH-a početkom Drugog svjetskog rata, gdje je za samo dva mjeseca na najsvirepiji način ubijeno 40 123 ljudi, većinom Srba i Jevreja.

    Na predstavljanju Udruženja, čiji je predsjednik Dušan Bastašić, i na promociji Zatezalove knjige o Jadovnom učestvovali su i direktor Muzeja žrtava genocida iz Beograda Jovan Mirković, umirovljeni episkop zahumsko-hercegovački Atanasije, protosinđel Jovan Ćulibrk, koji je koordinator Odbora za Jasenovac Srpske pravoslavne crkve i preživjeli logoraš Jasenovca Milan Bastašić.

    http://www.frontal.rs/cyrl/?page=2&kat=1&vijest=36516

  5. Varagić Nikola каже:

    ХРВ:

    УГЛАВНОМ СЕ СУДИ СРБИМА

    ВАШИНГТОН – Америчка невладина организација за заштиту људских права „Хјуман рајтс воч” (ХРВ) у годишњем извештају о стању људских права у Хрватској упозорила је да су већина оптужених пред хрватским судовима у процесима за ратне злочине и даље Срби, пише Јутарњи лист.

    У првих осам месеци 2009. хрватске власти подигле су осам нових оптужница против 16 особа од којих су 14 били Срби. У истом периоду завршено је 20 суђења, а од 61 оптужених у тим процесима 37 су били Срби, наглашава се у документу и додаје да су српске избеглице суочене са бројним прпрекама.

    Ова невладина организација истиче да је Хрватска добар део 2009. провела у стању политичке неизвесности због застоја у преговорима Хрватске са Европском Унијом, који је настао због спора са Словенијом и оставке премијера Иве Санадера. Према оцени обе организација реформе на подручју људских права у Хрватској због тога су биле у другом плану.

    Организација хрватским властима пребацује што и даље поричу поседовање артиљеријских дневника које тражи Хашко тужилаштво и изражава незадовољство због бега Бранимира Главаша у БиХ након изрицања пресуде за ратне злочине почињене у Осијеку.

    Такође изражава забринутост због чињенице да се у Хрватској претерује са непотребним и наметнутим смештањем људи у психијатријске установе, лошег третмана тражилаца азила и оцењује да су медији под притиском политике.

    У делу који говори о медијским слободама извештај упозорава на уплитање политике у државне медије, на претње новинарима и физичке нападе на њих.

    Посебно се истиче забрана рада Денису Латину на ХТВ, суђење Жељку Ператовићу, напад на новинара Јутарњег листа Душана Миљуша, који још није решен и подизање оптужнице за убојства Иве Пуканића и Нике Фрањића 2008.

    ФоНет
    http://www.politika.rs/vesti/najnovije-vesti/index.1.sr.html

  6. Varagić Nikola каже:

    ZAGREB 30. 01. 2010

    Beta

    Jadranka Kosor dobila stan u kojem su ranije bili Srbi
    Državno tužilaštvo Hrvatske (DORH) utvrdilo je da nema osnova za sumnju da je u postupku dodele stana u Zagrebu premijerki Jadranki Kosor počinjeno krivično delo

    Kako je navedeno na internetskim stranicama DORH-a, tužilaštvo je zbog poziva da ispita uslove pod kojima je predsednica Vlade stekla stan u kojem živi, sprovelo potrebne radnje i zaključilo da nisu uočene nepravilnosti.

    Razlog za proveru je nedavni poziv poslanika opozicione Socijaldemokratske partije (SDP) DORH-u preko medija da utvrdi uslove pod kojima je Kosor kupila stan.

    DORH je naveo da je premijerka na njihov zahtev dostavila svu potrebnu dokumentaciju u vezi sticanja stanarskog prava na stanu u Šeferovoj ulici i kupovine tog stana.

    Utvrđeno je da je Kosor priznato stanarsko pravo na taj stan odlukom Ministarstva odbrane Republike Hrvatske, Stambene komisije, na način i u postupku propisanom pravilnikom o dodeli stanova i stambenih kredita Ministarstva odbrane i da je ugovor o prodaji stana sklopljen u skladu sa zakonom, naveo je DORH.

    Hrvatski internet portal Index.hr podseća da je reč o stanu porodice srpske nacionalnosti Drobac, odnosno maloletnih dečaka koji su neposredno pre rata ostali bez oca, pukovnika tadašnje JNA, a zatim i bez majke.

    Na njihova vrata je u septembru 1995. godine pokucao invalid Hrvatske vojske i dobili su izbor ili da mu prepuste stan, a da zauzvrat dobiju puno manji u zagrebačkom naselju Pešćenica ili će ih on izbaciti i svejedno se useliti, prenosi Index. Braća Drobac su tada završila na Pešćenici, a vojni invalid se iz stana iselio nakon samo nekoliko meseci, a u stanu ga je zamenila Jadranka Kosor.

    Kako piše taj portal, ona je kasnije taj stan, veličine od oko 90 kvadrata, otkupila za 30.000 maraka. Index. navodi da je sudbina braće Drobac tragična, jer se stariji brat ubio nedugo nakon što je izbačen iz stana, a njegov mlađi brat Branislav, prema rečima prijatelja jedva preživljava i ima psihičkih problema.

    Podseća se da je celu priču pokrenuo predsednik Stejapn Mesić pre tri godine, koji, kako navodi Index, danas kaže da je za njega legitimno ono što su utvrdile institucije.

    http://www.pressonline.rs/sr/vesti/globus/story/98706/Jadranka+Kosor+dobila+stan+u+kojem+su+ranije+bili+Srbi.html

  7. Varagić Nikola каже:

    Opinion

    Croatia should apologize for World War II genocide before joining the EU

    Croatian fascists murdered hundreds of thousands of victims as part of a campaign against Serbs and Jews.

    ——————————————————————————–

    ——————————————————————————–

    By James Bissett

    April 2, 2010

    Ottawa

    Croatia is nearing the finish line of a multiyear race to join the European Union. Its accession has been pushed along by traditional ally Germany, and by the United States, which has encouraged the EU’s southwest expansion to include all of the Balkans and even Turkey.

    Skip to next paragraph Related Stories
    In embattled Kosovo, Serb professor teaches common ground On eve of Serbia vote, E.U. pact means more aid Slovenia heads EU as Balkan neighbors begin to stir Croatia has complied with most of the formal entry requirements and is expected to join in 2012.

    However, there is another – moral – requirement Croatia should have to meet for its own sake before being admitted.

    It should fully and publicly acknowledge its role in World War II as a loyal ally of the Nazi cause, and its ardent participation in genocide against its Serbian, Jewish, and Gypsy (Roma) populations. The scattered, vague, and half-hearted denials masking as apologies that Croatia has used to improve its image in recent years don’t count. The country should come to grips with its genocidal role in the same way Germany has come to grips with its Nazi past.

    Just this week, the Serbian parliament apologized for its role in the infamous Srebrenica massacre of 1995 that killed some 7,000 Bosnian Muslims. Such an apology was considered unthinkable even a few years ago, yet the pressures of joining the EU helped nudge that nation to account for this war crime.

    It’s time Croatia did the same. Croatia has more than its share of apologies to make for crimes it committed during the Balkans conflict of the 1990s, but it can start with the massive killings it unleashed during World War II.

    Although estimates vary, between 300,000 and 700,000 victims were murdered by Croatian fascists during the war.

    When Hitler’s forces invaded Yugoslavia in the spring of 1941, Croatian right-wing extremists, under the leadership of Ante Pavelic and his fascist “Ustashi” movement, were given control of Croatia. Pavelic aligned the country enthusiastically to the Nazi cause and immediately launched a horrific onslaught against the Serbian minority. The official policy was popularly expressed as: Kill one-third of the Serbs, convert another third to Roman Catholicism, and expel the remaining third from Croatia.

    The Roman Catholic Church insists it condemned the atrocities, but the record suggests a mix of official responses, ranging from weak condemnations to tacit support. While the killing was under way, the Croatian archbishop, Aloysius Stepanic, blessed the new regime and Pavelic was granted an audience with Pope Pius XII. A number of Franciscan monks participated in the killing. After the war ended, the Vatican helped Ustashi criminals evade capture and flee to South America.

    During the war, Serbian Orthodox churches were burned and many Serbian communities wiped out. Serbs, Jews, and Gypsies were interned in concentration camps, where thousands of victims were slaughtered like animals.

    The nature of the carnage was so horrific that senior ranking German officers in Croatia, including SS-Obergruppenführer Artur Phleps, sickened by the slaughter and worried that it was driving Serbians and anti-Ustashi Croats into the ranks of resistance groups, urged Berlin to demand a stop to the slaughter. These protests were in vain and the genocide continued. Senior Italian officers also were appalled at the killing and are on record as not only complaining but frequently offering protection to fleeing victims.

    When the war ended and Josip Broz Tito’s communists took command of Yugoslavia, they had no desire to renounce these dreadful events. Yugoslavia’s slogan was “Brotherhood and Unity.” Every effort was made to bury the past and, because Yugoslavia did not align itself with the Soviet Union, Western democracies had little interest in exposing the genocide.

    Unlike Germans, who recognized the moral obligation to acknowledge their crimes committed under the Nazi regime, citizens of Tito’s Yugoslavia and the Croat state felt no such obligation. Consequently, the slaughtered victims and their surviving family members still await justice.

    Even today, Pavelic is looked upon by many Croatians as a national hero, as are some of the most vicious Ustashi criminals.

    In 2001, Croatian President Stepjan Mesic apologized to Jews in an address delivered at the Israeli Knesset. In 2003, he joined Serbia’s president in a mutual apology for “all the evils” each side had brought during the Balkan conflict.

    Such carefully worded official apologies are a step in the right direction, but authentic repudiation of the past should be demonstrated by Croatians themselves.

    Evidence suggests they still have a long way to go. Crowds at Croatian soccer games and concerts flout Ustashi and Nazi symbols and sing old fascist chants and songs. Croatians indicted by the International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia are also hailed as defenders of the nation.

    Croatia needs to purge itself of its dark past. Its prolonged denial of outrageous crimes committed in the 20th century has created what the Croatian exiled writer Dubravka Ugresic has described as a “culture of lies.” Until Croatia can learn to tell the truth about its history, there should be no place for it in the European Union.

    James Bissett is the former Canadian ambassador to Yugoslavia (1990-92).

    http://www.csmonitor.com/Commentary/Opinion/2010/0402/Croatia-should-apologize-for-World-War-II-genocide-before-joining-the-EU

  8. Varagić Nikola каже:

    Moj Dylane, pobratime mio

    Boris Dežulović

    Zanimljivu raspravu otvorio je Bob Dylan u intervjuu Rolling Stoneu, kolokvijalno usporedivši Hrvate s robovlasnicima i nacistima. Ako vašim venama teče krv nekog davnog robovlasnika ili pripadnika Ku Klux Klana, Crnci to mogu osjetiti, veli stari pjesnik, baš kao što Židovi mogu osjetiti nacističku krv, i kao što Srbi – dalje će on, na užas Hrvata – mogu osjetiti hrvatsku.

    Osovila se, dakako, noćna dežurna smjena balkanske patriotske straže na stražnje noge: Srbi odmah unaprijedili Dylana u Garašanyna, a Hrvati svojim istančanim osjećajem za pravdu i istinu nepogrešivo ustvrdili kako je takvo generaliziranje tipično za podmukle, pokvarene Židove, optuživši podmuklog, pokvarenog Židova Boba Dylana kako se razbacuje stereotipima srpske propagande, iako o hrvatskoj povijesti ne zna ništa.

    Narugala se treća smjena hrvatske straže Bobu Dylanu, koji nijednu knjigu o hrvatskoj povijesti nije pročitao, a sama nije bila u stanju pročitati ni nekoliko stranica njegova intervjua, pa čak niti cijelu rečenicu u kojoj je osjetila svoju krv.

    Da su se, suprotno boljim običajima hrvatske inteligencije, potrudili pročitati barem pitanje, ako već ne i cijeli odgovor, vidjeli bi da novinara iz nekog razloga – koliko god to Srbima i Hrvatima bilo nevjerojatno – uopće nisu zanimali oni, već ga je iz nekog razloga više zanimalo može li slavni kantautor današnje Sjedinjene Države upsorediti s onima otprije Građanskog rata. I da je američki pjesnik – mimogred budi rečeno, svojevoljni kršćanin – vrlo nebiranim riječima govorio o svojoj, dakle sjedinjenoj američkoj domovini, zemlji trajno sjebanoj povijesnom hipotekom rasizma.

    „Sjedinjene Države su uništene ropstvom. Samo je o tome riječ. Ova je zemlja sjebana zbog boje kože“, kaže Dylan neposredno prije spornih riječi o Hrvatima i Srbima. „Crnci znaju da neki bijelci nisu htjeli odustati od robovlasništva, i da bi, da se te bijelce pita, i danas bili pod njihovom čizmom.“

    Da je u sljedećoj rečenici umjesto Hrvata i Srba izabrao Tutue i Hutsije, poruka o historijskoj nesreći bila bi u milimetar ista, ali mi je nikad ne bismo čuli. Poruka bi ostala jednaka i da je obrnuo Hrvate i Srbe, ali tada bi rečenice o pokvarenim Židovima izlazile u srpskoj štampi, a Hrvati bi ga proglasili blaženim i sagradili mu nekakvu zgodnu crkvu.

    Nije, međutim, Dylan rekao da Hrvati mogu osjetiti srpsku krv, već Srbi hrvatsku, nije rekao ni da Srbi mogu osjetiti ustašku krv, nego baš hrvatsku, nije spomenuo neke Hrvate, već Hrvate kao takve – ukratko, Dylan je Hrvate generalno označio kao historijske krvnike, paradigmu zločina, i džabe nam sad kondicionali. Da je baba muško, zvala bi se Duško, a da je Duško Hrvat, bio bi živ. Umjesto rasprave o tome šta bi baba bila kad bi bila muško, valja nam se stoga u raspravi baviti onim što baba danas jest. Ima i o tome zgodna priča.

    Istog četvrtka kad su tisak i štampa prenijeli Dylanov stih o Hrvatima i Srbima, američko-hrvatsko-židovski producent Branko Lustig i Festival židovskog filma, u sklopu svojih tradicionalnih Edukacijskih jutara, u kninskom su Domu Hrvatske vojske za učenike završnih razreda osnovnih škola organizirali predavanje o holokaustu, uz projekciju dokumentarnog filma Posljednji let Petra Ginza, istinite priče o talentiranom židovskom dječaku iz Praga što je skončao u plinskim komorama Auschwitza.

    Od tri stotine i pedeset učenika sedmih i osmih razreda kninskih osnovnih škola, na predavanje i projekciju filma došao je točno – nijedan.

    Nije dakle na projekciju filma o nacističkim zločinima došao mali broj kninskih puškoškolaca, ili zanemariva nekolicina njih, nisu projekciju bojkotirali samo neki kninski učenici, ili dobra većina njih, nego baš svi, do posljednjeg. Nije došlo svega par nastavnika i roditelja, ili samo ravnatelj jedne škole, ili neki zalutali znatiželjnik, nego nijedan jedini, baš nitko. Nijedan učenik, nijedan roditelj, nijedan nastavnik, nijedan ravnatelj škole, nijedan građanin, nijedan slučajni prolaznik. Nitko.

    Što nam govori ta činjenica? Možemo li, samo iz činjenice da je od tri stotine i pedeset kninskih četrnaestogodišnjaka projekciju filma o njihovom vršnjaku u koncentracijskom logoru bojkotiralo njih svih tristo pedeset, kolokvijalno zaključiti kako generalno sve kninske sedmaše i osmaše ne zanima priča o njihovom vršnjaku ubijenom samo zato što je bio Židov? Možemo li, samo iz činjenice da na projekciju filma nije došao nijedan kninski nastavnik, ravnatelj i roditelj, kolokvijalno zaključiti kako generalno nijednog kninskog nastavnika, ravnatelja i roditelja ne zanima niti istina o holokaustu, niti da im djeca nauče nešto o tome?

    Možemo li, samo iz činjenice da su neki od kninskih roditelja, a vjerojatno i poneko od njihove djece, četvrtak – umjesto na projekciji filma – proveli na internetskim forumima, psujući Bobu Dylanu majku židovsku, kolokvijalno zaključiti kako, da parafraziram pjesnika, „kninski Hrvati ne žele odustati od Nezavisne države Hrvatske“? Možemo li, na primjer, samo iz činjenice da su Hrvati u četvrtak, umjesto kninskog skandala s Hrvatima i Židovima, komentirali Dylanovu izjavu o Hrvatima i Srbima, kolokvijalno zaključiti kako bi, „da se njih pita, Židovi i Srbi i danas bili deportirani u Jasenovac i Auschwitz“?

    Možemo li, samo iz činjenice da je bojkot filma o malom Židovu Petru Ginzu uslijedio dan nakon što je na projekciji u Zadru Branko Lustig jednoj djevojčici odgovorio kako nakon Auschwitza ne vjeruje u Boga, zaključiti da su film bojkotirali katolici, ustaše, ili samo Hrvati?

    Možemo li, najzad, iz svega zaključiti da je Hrvatska uništena nacišovinizmom, i da je samo o tome riječ? Da je ova zemlja sjebana zbog krvnih zrnaca?

    Što od toga možemo zaključiti kolokvijalno, što matematički, a što ne možemo nikako drugačije?

    Slobodna Dalmacija, 01.10.2012.

    Peščanik.net, 02.10.2012

Оставите одговор

Попуните детаље испод или притисните на иконицу да бисте се пријавили:

WordPress.com лого

Коментаришет користећи свој WordPress.com налог. Одјавите се /  Промени )

Слика на Твитеру

Коментаришет користећи свој Twitter налог. Одјавите се /  Промени )

Фејсбукова фотографија

Коментаришет користећи свој Facebook налог. Одјавите се /  Промени )

Повезивање са %s

%d bloggers like this: